Nazywam się Paweł Michalik.

Nie każda droga zaczyna się od bezpieczeństwa.
Moja zaczęła się w domu, w którym obecne były przemoc i alkohol. To doświadczenia, które bardzo wcześnie uczą czujności, napięcia i ciągłego życia w trybie przetrwania.

Z czasem sam sięgnąłem po używki. Były lata, w których byłem bardzo daleko od siebie. Totalna samotność. Brak sensu. Brak siły, by iść dalej. Ciemne miejsca, z których trudno zobaczyć jakąkolwiek przyszłość inną niż ból, strach i nienawiść.

Szukałem pomocy na różne sposoby. Uczestniczyłem w wielu kursach samorozwojowych, eksplorowałem świadomość, próbowałem zrozumieć siebie i to, co się ze mną dzieje. Przez około dwa lata uczęszczałem na psychoterapię. To wszystko było ważne. Pozwoliło mi powoli uczyć się, jak normalnie funkcjonować.

A jednak dopiero praca z oddechem okazała się momentem prawdziwego przełomu.

Oddech nie zatrzymał się na poziomie rozmowy ani intelektualnego zrozumienia. Dał mi narzędzia do pracy z tym, co zapisane było głębiej. W emocjach. W ciele. W napięciach i historiach, które nosiłem w sobie latami, często nie zdając sobie z tego sprawy. Dzięki oddechowi mogłem nie tylko zrozumieć swoją przeszłość, ale naprawdę ją poczuć, przeżyć i stopniowo uwalniać to, co było zatrzymane w ciele.

Dziś mogę powiedzieć coś, co kiedyś wydawałoby mi się niemożliwe.
Jestem wdzięczny za te trudne doświadczenia.

Nie dlatego, że były łatwe czy sprawiedliwe. Ale dlatego, że dały mi siłę, wrażliwość i głębokie zrozumienie tego, że każdy człowiek na tym świecie niesie ze sobą jakiś ciężar. Każdy się z czymś zmaga. Często w ciszy, często w samotności.

To właśnie z tego miejsca zrodziła się moja misja.

Nie ma znaczenia, w jakim miejscu jesteś w swoim życiu.
Czy niesiesz ze sobą trudne doświadczenia z przeszłości, czy czujesz, że wszystko jest u Ciebie generalnie w porządku. Może, tak jak ja, przeszłaś lub przeszedłeś przez wymagające momenty. A może wcale nie.